W mojej zmęczonej głowie kołaczą się nieskładne ciemne  myśli. Wypowiadam różne deklaracje, nie wiedząc, czy ich dotrzymam. Nie wiem, jakie będą moje dalsze losy. Najprawdopodobniej czeka mnie powrót do polski. Nie udaje się budowanie związku. R. wciąż płaci czekami bez pokrycia, a ja jestm już zmęczona do granic wytrzymałości. Prawda miesza mi się z fikcją, czuję się jakbym to ja grała główną rolę w Fight Clubie.  moje oczekiwania, których nie wypowiadam uciekają ze mnie, najpierw się piętrzą, a potem po prostu przestaje mi na tym zależeć. Najgorsze jest to, że ta ogromna wielka pustka samotności sprawia, że widzę zbyt duzo dobra w ludziach. Wystarczy odrobina ciepła w moją stronę, a widzę ta osobą otoczoną aureolą złotego światła. to złe, że nie widzę rzeczy w ich właściwym kształcie, który jest najczęściej złożony z głupiej dumy, egoizmu i głupoty, która potrafi skrzywdzic bardziej niż wyrachowanie. W najlepszym wypadku powinnam byc obojętna, lecz ja balansuję między totalnym, szybko rodzącym się uwielbieniem, a niechęcia, która wywołuje drgawki obrzydzenia. Jestem teraz nadwrażliwa i podatna na manipluacje.

Czy to był błąd? Nie wiem. Sporo dostałam w skórę, wielokrotnie zaciskałam zęby i przełykałam gorycz upokorzenia. Nie uważam tego doświadczenia za swój kapitał, raczej balast. Na co się czeka, kiedy nie ma na co czekać?

Czytałam, że za każdym człowiekiem stoi kilka duchów, które go nienawidzą za to, że zyje, a one nie. Kiedy jest słaby i przybity zbliżają się do niego i krok po kroku zaczynają go wypełniać – najpierw głowę, potem rozsądek, potem serce. Duch we mnie pcha mnie do samobójstwa. Nie wierzę, że to ja o tym myśle, ale w mojej głowie jest pełno obrazów i jedna uporczywa myśl: koniec męczenia się...